Vlug als water bewegen de ijsstukadoors tussen de shorttrackers door

Als er een opleiding tot ijsstukadoor is, wil ik me ogenblikkelijk inschrijven. En dan niet voor het duffe gedoe op de langebaan waar je zo heel af en toe een hakje in het ijs mag dichten, nee, ik wil ijsstukadoor in het shorttrack worden.

Je ziet ze op de achtergrond af en toe voorbij schieten, als je goed oplet op tv: de poppetjes in het grijs, met een zwarte broek en witte helm. Wat ze precies doen is niet te volgen – behalve als je in het stadion zit. Dan vormen de ijsstukadoors een waar schouwspel náást het spektakel van het shorttrack zelf.

En dat zegt wat. Want shorttrack, dat is misschien wel de enige sport die ik live vele malen cooler vind dan op tv. Ik was er voor het eerst deze week, en ik was binnen een half uur superfan.

In het stadion zie je eindelijk echt wat er gebeurt. Waar een aflossing op tv georganiseerde chaos lijkt, zie je van bovenaf pas hoe het werkt. Hoe de schaatsers om elkaar heen cirkelen, zich voorbereiden op het duwen, uitwaaieren naar buiten en rustig weer de binnenbaan opzoeken, snelheid maken, en weer duwen.

Voor de details zijn er de grote schermen. Voor de slomotions, de cruciale acties. In een race van veertig seconden, zoals de 500 meter voor mannen, kan zoveel gebeuren dat je ‘m liefst een paar keer terug wilt zien. En voilà, daaraan wordt keurig voldaan in de Milano Ice Skating Arena. Als je niet afgeleid wordt door de ijsstukadoors, tenminste.

Na elke heat komen een stuk of tien van hen razendsnel het ijs op, en verplaatsen de baan: ze verzamelen de blokjes die de bocht vormen en verleggen ze. Als je goed kijkt, zie je er zelfs speciale stippen voor op het ijs. Ik wist dat niet, maar bij shorttrack wordt de baan telkens een beetje naar links of rechts verplaatst, om te voorkomen dat de schaatsers steeds in dezelfde sporen schaatsen en daardoor geulen trekken met hun vlijmscherpe messen.

Met een emmertje slushpuppy en een troffel worden kleine beschadigingen in het ijs gedicht

Met een emmertje slushpuppy en een troffel worden kleine beschadigingen in het ijs gedicht. Bij grotere gaten pakken ze er zo’n brandblusser met ijskoud gas bij, en hopla: alles is direct bevroren. Vloertrekker er overheen, en de baan is weer perfect. Vlak voor de start gaat er nog een guts water uit een grote witte emmer in de bochten om echt de allerlaatste krassen in het ijs weg te poetsen – en klaar zijn de stukadoors.

Klaar met hun stukadoorswerk, althans. Want tijdens de wedstrijden hebben ze misschien wel de belangrijkste taak: raakt een schaatser een van de blokjes in de bocht, dan schieten er twee stukadoors op af. Eentje legt razendsnel een nieuw blokje op de juiste plek, en de ander raapt het weggeschoten blokje op. Voor de shorttrackers een rondje hebben afgelegd, zijn de stukadoors alweer weg. Het gaat zo snel en soepel dat het nauwelijks opvalt, vlug als water bewegen ze tussen de shorttrackers door.

Dat ijs repareren is denk ik wel vlot te leren. Maar de behendigheid waarmee tijdens de wedstrijden gelaveerd wordt, vergt fiks meer oefening. De wedstrijd niet verstoren lijkt me geen sinecure, je moet er bijna een slangenmens met ogen in je achterhoofd voor zijn. Maar met vier jaar tot de volgende Winterspelen moet ijsstukadoor worden nog wel lukken, toch.