Kijk die kleine lekker gek doen

Eerst een korte geschiedenis van de Aygo. Lang geleden, diep in het benzinetijdperk, ontwikkelde Toyota samen met Stellantis-voorloper PSA een zuinige, goedkope stadsauto. Die kwam in 2005 als Toyota Aygo op de markt. PSA, eigenaar van Peugeot en Citroën, kloonde het wagentje als Peugeot 107 en Citroën C1. Door het kostenbesparende samenwerkingsverband achter dit trio kon je met een kleine beurs destijds een nieuwe auto kopen. Je had zo’n kleintje voor minder dan 10 mille, onvoorstelbaar in een tijd waarin nog maar een handvol auto’s onder de twintigduizend blijft.

Dat ging even goed. Toen gaven Peugeot en Citroën hun budgetaanbod op. Lang verhaal kort: marges te klein, kosten te hoog. Om de stadsauto aan steeds strengere veiligheids- en emissie-eisen te laten voldoen hadden ze hem veel duurder moeten maken, te duur voor wat ze dachten dat de doelgroep aankon.

Toyota hield voet bij stuk. Het zette de Aygo, zoals autoboeren onder elkaar zeggen, een stukje hoger in de markt. Letterlijk en figuurlijk. Als opgehoogde, vrolijk aangeklede Aygo X kon hij als een in zijn soort betaalbare crossover in de herkansing. En zoals elke Toyota moest hij er natuurlijk als hybride komen. Dat duurde even, maar nu is de Aygo X volgens Toyota „de eerste volledige hybride in het A-segment”.

Aygo-rijders van het eerste uur krijgen een rolberoerte van de prijs. De GR Sport van deze test kost 30.850 euro, drie keer de Lidl-variant van twintig jaar geleden. Nu is dit wel de duurste met zijn JBL-geluidsinstallatie en een met Geperforeerd Synthetisch Leder afgewerkt stuur. Sluwe vogels steken 23.750 euro in de Aygo Play met zijn dankzij kleinere wielen ook nog eens 2 gram lagere CO₂-uitstoot van 85 gram per kilometer. Die heeft alle essentiële voorzieningen, alleen geen 18 inch-wielen en intelligente parkeersensoren achter. Had je maar harder moeten influencen, budgetpauper.

In het bagagevak passen een kleine pizza en drie preistengels. Voor een beetje stokbrood moet je de achterbank neerklappen

Toyota’s vormfout, die alleen een echt probleem zou zijn als kopers rationele wezens waren, is dat de Aygo best fors maar vrij krap is. Buiten is hij groter dan je een stadsauto zou willen, en met drie meter 77 maar liefst zeven centimeter langer dan de eerste VW Golf. Dan ben je geen A-segmenter meer. Qua interieur werd hij dat juist wel omdat Toyota niet echt heeft gewoekerd met de binnenruimte. Voor zit je royaal en goed, maar de achterdeurtjes en het achterbankje zijn kabouterrijp. In het bagagevak passen een kleine pizza en drie preistengels. Voor een beetje stokbrood moet je de achterbank neerklappen.

Sportief driespaaks stuur met hetzelfde heetgebakerde Gazoo-logo als op de grille, maar het autootje stuurt er verdomd lekker mee.

De voorstoelen zijn eigenlijk de enige plek waar een mens normaal kan zitten, achterin heersen duisternis en krapte.

De led-achterlichten houden als lichtklemmetjes het kofferklepje op zijn plaats. Charmant.

En wat normaal moet doen doet normaal: gewone, ouderwets oerdegelijke handgrepen voor de voordeuren.

Hij betaalt je terug met vertedering. Schattig zijn de achterlichten die als lichtgevende klemmetjes het bagageklepje op zijn plaats lijken te houden. Binnen voelt hij met dat pikdonkere, verwaarloosbare stukje ruimte achter je als een satirisch coupeetje. Ik ervaar hem als de architectonisch verminkte opvolger van de IQ, Toyota’s geniaalste stadsauto ooit, die natuurlijk geen succes werd. Hij was bijna tachtig centimeter korter en toch vierzitter, maar alleen domheid blijkt rendabel.

Gelukkig zijn Toyotakopers inderdaad geen rationele wezens. Deze Aygo is er voor alleenstaanden en jonge of bejaarde stellen. Die gaan toch met het vliegtuig of de camper op vakantie en de prijs is geen struikelblok. Het publiek voor deze pretmobieltjes geeft even makkelijk 40 mille uit aan een Toyota Yaris Cross, het evenmin royale suv’tje voor de vrienden van de hoge instap. Welvarende ouderen zijn een groeimarkt. Geld zat en voor de bühne niets liever dan jong van geest, al kraken de leden als een knekelveld.

Binnen kunnen ze hun hart ophalen. Kijk die kleine lekker gek doen. De behuizing van het multimediadisplay lijkt als een ballon het dashboard op te blazen. Wel een keetschoppertje, is de eerste indruk. De ventilatieroosters piepen als een fluitketel, het driecilindermotortje reutelt te luid. Even doorbijten; het is een Toyota, het komt goed. Het volume van de warmgelopen motor zakt naar draaglijke proporties en op het boorddisplay zie je het verbruik naar één op vijfentwintig dalen, wow. Ruimtelijk is dit een domme, ecologisch een briljante auto. Hij rijdt aanstekelijk en met 116 pk bijna sportief. Heb je geld genoeg voor iets degelijks en zoek je een lief brommertje met schik in optrekken, dan is dit je autootje.