Het olympische jaar van Suzanne Schulting: ‘Ik ga me niet druk maken om een paar mensen die het kut vinden als ik erbij zit’

Nee, wennen hoefde ze niet. Suzanne Schulting staat in de catacomben van het Forum Milano, waar deze Winterspelen de shorttrackwedstrijden worden afgewerkt. Het is twee dagen na haar achtste plek op de 1.000 meter langebaan, zo’n twintig kilometer verderop in een beurshal van Fiera Milano. Haar eerste training op het olympisch shorttrackijs is net afgelopen.

Het is pas de negende of tiende keer dat Schulting heeft geshorttrackt dit seizoen, maar daar merkte ze naar eigen zeggen niks van. „Het voelde heel natuurlijk, ik zit laag, mijn hoeken zijn goed.” Kortom, wil Schulting maar zeggen met het haar typerende zelfvertrouwen: ze is er klaar voor. „Ik wil er vol voor gaan.”

Als Schulting deze vrijdag op de 1.500 meter shorttrack in actie komt, treedt ze toe tot een select groepje topsporters dat op een Olympische Spelen in twee disciplines is uitgekomen. Het is een nieuwe mijlpaal in de carrière van Schulting, die driemaal olympisch kampioen werd (twee keer op de 1.000 meter, en op de vrouwenaflossing), in totaal zes olympische medailles vergaarde en jarenlang een van de beste shorttracksters ter wereld was.

Die status heeft Schulting (28) al een tijdje niet meer. In haar navolging zijn Xandra Velzeboer en Jens van ’t Wout, die inmiddels ook twee individuele olympische titels wonnen, uitgegroeid tot boegbeelden van het Nederlandse shorttrack.

Niet zo lang geleden was het niet ondenkbaar dat Schulting de Winterspelen in Italië helemaal niet zou halen: shorttracken deed ze nauwelijks, op de langebaan bleven goede resultaten uit. Maar in een paar weken rond de jaarwisseling draaide ze haar seizoen helemaal om.

Hoe deed ze dat, hoe kwam ze die maanden in aanloop naar het allesbeslissende olympisch kwalificatietoernooi (OKT) door, en hoe vergaat het haar op de Spelen in Milaan?

Twee schroeven uit haar enkel

Eindelijk een goede zomer. Voor Schulting is het al even geleden dat ze die heeft gehad, terwijl juist dan de conditie en kracht moet worden opgebouwd waarmee in de winter de resultaten volgen. In de zomer van 2023 was ze oververmoeid door de gevolgen van het cmv-virus, in 2024 revalideerde ze van een enkelbreuk.

Begin maart 2025 laat Schulting zich aan haar enkel opereren. Er worden twee schroeven verwijderd – uit voorzorg. „Ik wilde niet dat die schroeven zouden gaan irriteren of storen”, blikt Schulting half januari telefonisch terug. „Shorttrackschoenen zijn heel hard, en ik wilde de kans zo klein mogelijk maken dat ik in die schoenen opnieuw last zou krijgen.”

Uit de operatie spreekt ambitie: Schulting heeft grote plannen voor het olympisch jaar. Plan A is dat ze zich op de langebaan plaatst voor Milaan tijdens het OKT in december. „Ik wist: als ik daarop überhaupt een kans wilde maken, moest ik daar vol voor gaan.” Mocht dat niet lukken, dan is plan B shorttrack, ook al deed haar enkel daarvoor de afgelopen jaren te veel pijn. „Het is nooit meer zo goed geworden als het was, maar ik kan er nu pijnvrij mee shorttracken.” Ergens in haar achterhoofd formuleert Schulting ook plan C, dat ze met bijna niemand deelt. „Het ultieme doel: op twee disciplines naar de Spelen.”

Na de enkeloperatie kan Schulting de hele zomer voluit trainen. Zo fit heeft ze zich in jaren niet gevoeld. „Ik was fysiek echt heel goed. Maar ik denk dat ik te enthousiast was. Ik kwam er in ieder geval veel te moe uit.”

Die vermoeidheid kost Schulting haar olympische voorseizoen. Op de NK afstanden, de plaatsingswedstrijd voor wereldbekerwedstrijden (langebaan), komt ze er niet aan te pas. Geen startplek op de 1.000 meter, geen ticket op de 500 meter. „Ik dacht: dat NK gaat me wel lukken. Maar het blijft een technische sport. Dan kun je fysiek nog zo goed zijn, als je niet goed schaatst omdat je moe bent, gaat het niet snel genoeg.”

Team Essent met onder meer Suzanne Schulting (l) tijdens een training in Thialf in aanloop naar de NK afstanden.

Foto VINCENT JANNINK/ANP

Ineens is Schultings wedstrijdkalender tot december leeg. Ze is nog wel reserve en reist mee naar de wereldbekers in Salt Lake City (VS) en het Canadese Calgary. „Ik maakte er gewoon een trainingskamp van, dat boeide me eigenlijk niets. Maar dat ik niet mocht racen vond ik heel erg. Daar doe ik het voor.”

In de VS traint ze ’s ochtends in haar eentje op het ijs van Salt Lake City, om ’s middags te zien hoe Femke Kok een wereldrecord rijdt op de 500 meter. „Vet, heel knap. Maar ook balen dat ik niet mee mocht doen.”

Een paar weken later zit Schulting er helemaal doorheen. Een interview met NRC zegt ze twee uur van tevoren af. Ze heeft het weekend ervoor vanaf de zijlijn moeten toekijken tijdens de wereldbekerwedstrijden in een vol Thialf. De maandag erna staat ze zelf aan de start van een trainingswedstrijd. Het contrast is groot: lege tribunes, vier deelnemers, en Schulting rijdt „heel kut”.

„Het was een reality check”, zegt Schulting. „Het koste me heel veel energie dat ik weer niet mocht rijden. Thialf is mijn thuisbaan, daar zitten mijn vrienden en familie op de tribune, maar dit keer niet.” Een week later mag Schulting wel meedoen in het Noorse Hamar, maar ze verschijnt niet uitgerust aan de start en het gaat mis; ze huilt na een val op de 500 meter, en is woedend als ze op de 1.000 meter twee-na-laatste wordt.

Er zijn dan nog maar twee weken te gaan tot het OKT en Schulting heeft nog geen lekkere wedstrijd geschaatst. „Ik had het moeilijk maar ik dacht: je kunt nog zo goed gereden hebben in het voorseizoen, op het OKT biedt het geen garantie voor een olympisch ticket. Dus ik heb gewoon een kans. Klaar.”

Tijd voor plan C

Over het middenterrein van Thialf trekt Schulting op haar blote voeten een lange sprint, voordat ze in de armen van haar coach Jac Orie springt en het uitschreeuwt van vreugde.

Het is haar gelukt.

Dankzij de eennasnelste 1.000 meter die ze ooit schaatst, en dankzij een valpartij van favoriete Jutta Leerdam (die later wordt aangewezen en olympisch kampioen wordt), plaatst Schulting zich op het OKT op de langebaan voor de Spelen. „Ik was zo zenuwachtig, maar tegelijkertijd had ik er heel veel zin in. Een vol Thialf, een wedstrijd om de knikkers, dat doe ik het liefst.”

„Dit is wel een verrassing”, geeft Schulting direct na de wedstrijd zelf toe. „Ik heb de afgelopen weken vooral uitgerust waardoor het schaatsen technisch beter is gaan lopen. Ik denk ook dat mijn ervaring met grote wedstrijden heeft geholpen.”

Een dag later plaatst Schulting zich niet op de 500 meter, maar dat deert haar weinig. „Stap 1 is gezet”, denkt ze. Ze besluit nog dezelfde avond dat het tijd is voor plan C.

Schulting na de 1.000 meter bij het olympisch kwalificatietoernooi (langebaan) in Thialf, ze sprong in de armen van coach Jac Orie.

Het OKT langebaan is bezig aan de laatste dag als Schulting op het shorttrackijs verschijnt voor een training. Ze wil kijken waar ze staat, hoe haar enkel reageert. Ze is fit, heeft haar goede vorm van het OKT nog, en de enkel geeft geen last, ook niet na afloop. Schulting traint de volgende dag weer mee met de nationale shorttrackselectie, en besluit dan mee te doen aan de NK shorttrack.

„Ik wist niet wat ik waard was. Als ik vijfde was geworden, had ik mezelf niet goed genoeg gevonden voor de Nederlandse ploeg. Maar in mijn geval pakte dat heel anders uit.”

Op de NK rijdt Schulting voor haar gevoel „met een target op mijn rug”. De vijf vrouwelijke shorttrackers met wie Schulting concurreert om de olympische tickets moeten weinig van haar hebben; zij hebben de afgelopen anderhalf jaar samen naar de Spelen toegewerkt en zien nu ineens dat Schulting, die nauwelijks heeft opgetrokken met het team, meedoet.

Schulting trekt zich er weinig van aan. „Natuurlijk is het niet leuk, je voelt je ergens een indringer. Maar ik heb het recht om het zo te doen. Ik heb bovendien zoveel shit meegemaakt: Lara [van Ruijven] is overleden, Sjinkie [Knegt] heeft zichzelf in de fik gezet, dan ga ik me niet meer druk maken dat er een paar mensen het kut vinden als ik erbij zit.”

Schulting wordt derde op de 1.000 meter, en wint de 1.500 meter na een spectaculaire race. Diezelfde dag, is de planning, wordt de olympische shorttrackselectie bekendgemaakt, maar dat besluit wordt uitgesteld. „Moest ik weer langer in zenuwen blijven afwachten. Maar het was een lastige beslissing.”

Schulting in actie op de 1500 meter bij het NK shorttrack in Leeuwarden.

Foto VINCENT JANNINK / ANP

Een paar dagen later wordt de selectie bekend: Schulting zit erbij, ten koste van Diede van Oorschot. Ze mag de olympische 1.500 meter rijden. Hoewel de NK geen officieel meetmoment is geweest, is het voor schaatsbond KNSB de bevestiging dat ze beter Schulting kunnen meenemen. Voor haar is de deur altijd opengehouden vanwege haar prestaties uit het verleden.

Het is niet wat bondscoach Niels Kerstholt wil, maar toch belt hij Schulting even op. „Dat was fijn.” Van de andere shorttrackers hoort Schulting niets, al komt dat ook omdat de gezamenlijke training de dag erna vanwege hevige sneeuwval niet doorgaat. „Misschien dat ze hadden gedacht me daar wel even te zien. Ik snap het ook wel: het moest even indalen.”

Lees ook

Opnieuw een gevoelig selectiemoment: Schulting naar de Spelen of toch niet?

Als titelverdediger gepasseerd

In aanloop naar de Spelen keert Schulting terug naar haar geliefde routines; eten, slapen, trainen. „Het voelt alsof ik eindelijk even adem kan halen”, zegt ze een paar dagen nadat ze is geselecteerd voor de shorttrackselectie. Ze is kapot, van de spanning, de fysieke piek voor het OKT. De aandacht gaat weer volledig op de langebaan. „Pas na de olympische 1.000 meter ga ik me weer met shorttrack bezighouden.”

Ze moet uitgerust zijn, die les heeft Schulting wel geleerd van de NK afstanden en het OKT. In de week voor de Spelen heeft ze een van de „beste trainingsweken uit mijn loopbaan”, ze rijdt zelfs een persoonlijk record de dag voor haar langebaanwedstrijd.

Die loopt uit op een sof. Schulting maakt een misser, komt omhoog, verliest snelheid en heeft te veel verval in haar rondetijden. „Ik wist meteen dat het niet goed genoeg was”, zegt ze na afloop. Ze is heel teleurgesteld, zegt ze, juist omdat de trainingen zo goed gingen. Als ze even later heeft uitgefietst, kan ze haar tranen niet meer bedwingen.

Twee dagen later staat Schulting voor het eerst op het olympische shorttrackijs. „Ik heb vanochtend mijn langebaantas uitgepakt en mijn shorttrackspullen bij elkaar gezocht, dan krijg je vanzelf weer zin.” Ze is op haar rustdag niet bij haar teamgenoten gaan kijken; dat de gemengde aflossingsploeg een medaille misliep door een valpartij van Xandra Velzeboer heeft ze gemist. „Als ik bij iedereen wil gaan kijken, dan ben ik elke dag bezig.” Zo werkt het bij haar langebaanploeg ook niet.

De shorttrackploeg begint aan een historische goudoogst, met vier gouden medailles voor Velzeboer (op de 500 en 1.000 meter) en Jens van ’t Wout (1.000 en 1.500 meter), maar Schulting is er niet bij als het hele team viert dat Velzeboer de 1.000 meter wint; de afstand waarop Schulting de vorige twee Spelen goud won.

Het doet Schulting pijn dat ze haar titel niet mag verdedigen. Maar ze wordt op zowel de 1.000 meter als op de vrouwenaflossing, waarop ze vier jaar geleden met Velzeboer en Selma Poutsma ook olympisch kampioen werd, door de bondscoach gepasseerd. Schulting ziet in het stadion hoe de Nederlandse vrouwen zonder haar woensdag als vierde eindigen na een val van Michelle Velzeboer.

Lees ook

Suzanne Schulting: „Ik had echt besloten: ik ga nu een normaal mens zijn. Maar zo leuk vond ik dat niet”

De 1.500 meter dan maar, „ik ben al heel erg blij dat ik die mag rijden”. Schulting is niet vergeten van hoever ze heeft moeten komen. „Een jaar geleden wist ik niet of het ooit nog goed zou komen met mijn enkel. Misschien kon ik wel nooit meer shorttracken.”

Het voelt gek genoeg, zegt Schulting, een beetje als acht jaar geleden, toen ze naar de Winterspelen van Pyeongchang toewerkte. Schulting werd daar tot ieders verrassing olympisch kampioen – en haar carrière met een knal werd gelanceerd. „Maar daarvoor waren er geen hoge verwachtingen, het was al fantastisch als ik daar een finale haalde.”

Schulting zit nu in dezelfde situatie. „Een medaille zou wel heel bijzonder zijn.” Het kán, vindt ze, al is het maar om wat ze in het verleden heeft laten zien. „Als ik naast iemand aan de start zou staan die jaren heeft gedomineerd en er ineens weer is, zou ik denken: oei. Ik weet zeker dat de rest rekening houdt met mij.”

Schulting tijdens een training in het Milano Speed Skating Stadium.

Foto SEM VAN DER WAL/ANP