‘Mijn ouders chatten begin jaren vijftig al digitaal’

„Mijn vader had zijn roeping om missiepater te worden al in de oorlog opgegeven, maar zijn gedegen seminarieopleiding bezorgde hem na de oorlog wel een baan als corrector en leerling-journalist bij het Westfriesch Dagblad in Hoorn. Daar leerde hij in 1949 mijn moeder kennen, die er secretaresse was.

Vader werd geboren in 1927 als oudste van zeven kinderen in Burgerbrug. Moeder kwam uit Venhuizen waar ze in 1929 ter wereld kwam. Zij was ook de oudste, in een gezin met nog zes zussen. Er bloeide een kantoorliefde op, en verloving volgde in mei 1952. De foto is vlak daarna gemaakt, op het Damrak in Amsterdam.

Al snel werd mijn vader overgeplaatst naar Drenthe naar de redactie van Ons Noorden in Emmen. De gelieven werden dus gescheiden, maar de gevoelens tussen mijn moeder en mijn vader verdiepten zich, misschien juist wel daardoor. Elke dag stuurde mijn vader een lange brief naar zijn verloofde. En het grootste deel van die correspondentie is bewaard gebleven. Pas dit jaar ontdekte ik deze in de nalatenschap van mijn moeder, in een doos met het opschrift ‘verlovingsbrieven’. En nog bijzonderder wellicht is dat, behalve honderden enveloppen met brieven, er in die doos ook opgevouwen lange geprinte telexberichten opdoken. Mijn moeder begon die steevast met „Hallo Emmen is daar iemand”. En dan kwam mijn vader in de lucht. Mijn ouders chatten dus al digitaal in begin jaren vijftig, ruim zestig jaar voordat dat heel gewoon werd.

Ontroerende berichten zijn het. De hunkering naar hun huwelijk in september 1953 was heel groot. Die verbintenis werd gezegend met vier kinderen. Vader was lang dagbladjournalist bij Het Vrije Volk en overleed helaas al in 2000, moeder 22 jaar later. Het was een heel gelukkig huwelijk, dat werd gesmeed via honderden brieven en telexberichten. Voor ons als kinderen vormen zij tezamen een tastbare en liefdevolle herinnering.”