Iedereen uit de bouw eet bij Broodje Daan

„Kom maar binnen!”, klinkt vanuit een smal trapgat ergens in Amsterdam West. Jelle Kies (33), eigenaar van De Stukadoorsclub, gidst ons een paar gestripte treden op. Twee mannen in schilderspak knikken ons gedag. Alles is net gewit. Vier oranje blikjes Red Bull Apricot edition op de grond glimmen in het tl-licht.

Compagnon Barry van Heerden (36) staat met een bewoonster te praten. De mannen in schilderspak proberen al drie dagen haar voordeur te witten, maar ze doet steeds niet open. „Probleempje van de taalbarrière”, zegt Barry. Morgen is ze thuis, beloofd. Recep Uslu (48) en Fahrettin Kale (30) staan ondertussen met een minuscuul kwastje de spijlen te schilderen. „Pas op voor je jas, hè”, zegt Barry tegen ons. Ik heb niet opgepast en wel tegen de trap geleund.

Voor een woningcorporatie knapt De Stukadoorsclub in drie straten de opgangen op. „Strippen, sauzen en bekleden, voor stuken had die corporatie geen geld”, zegt Barry. Recep en Fahrettin doen één trappenhuis per week, acht panden met dubbele opgang in totaal. Ze spreken Turks, geen Engels, geen Nederlands. Barry en Jelle spreken geen Turks. Daarvoor hebben ze Osman Deveci (48). Hij regelt dat de jongens altijd werk hebben en dat iedereen elkaar begrijpt.

Osman komt zelf uit Amsterdam-West, net als alle jongens met wie hij samenwerkt. De meeste van hen komen uit de stad Sivas, volgens Osman „het Volendam van Turkije, iedereen daar kan stuken”. Om half zeven ’s ochtends haalt hij Recep en Fahrettin met de schildersbus op, ze drinken koffie bij een koffiehuis en halen ontbijt bij de Turkse bakker. Ik vraag wat ze vandaag hebben ontbeten. Osman vertaalt. Fahrettin zegt: mexicano.

Jelle, Barry en Osman lunchen altijd bij Broodje Daan. Omdat wij er zijn, gaan Fahrettin en Recep vandaag mee. Hoe lunchen ze normaal? „Nou gewoon, een broodje in de ene hand en een kwast in de andere”, zegt Barry. Normaal lunchen de schilders in de tijdelijke keet, op een parkeerplek voor de deur. Osman laat ons de keet even zien. Er is gerookt in de keet, mag niet volgens Jelle, mag best volgens Osman.

Naar de lunchplek

Broodje Daan is op loopafstand, maar samen met Osman, Fahrettin en Recep vouwen we ons in de schildersbus. Barry gaat met zijn Range Rover. Broodje Daan is geopend vanaf 06.00 uur en koffie is 95 cent, staat op grote borden aan de luifel. „Iedereen uit de bouw komt hier”, zegt Jelle. Het is de lievelingsplek van Osman: „Lekker, goedkoop, en mooie vrouwen.” Hij neemt altijd hetzelfde: twee pistoletjes rosbief met omelet.

Het is druk bij Broodje Daan. „Broodje tijger, uitsmijter ham-kaas”, roept een geblondeerde vrouw door de zaak. Twee jongens steken hun hand op. „Wil je er een bestekkie bij of gewoon met je klauwen?”

Jelle gaat bestellen – voor zes broodjes, twee koffie, een verse jus en twee blikjes frisdrank rekent hij 30,25 euro af. „Hier, vergeet je nummertje niet schat, ga lekker zitten”, zegt een andere blonde vrouw bij de kassa.

Barry en Osman zitten te bellen. Jelle wisselt telefoonnummers uit met mensen aan het tafeltje naast hem. „Ze werken voor een woningcorporatie, altijd handig”, zegt Jelle. Recep en Fahrettin drinken energydrink en zeggen niks. „Broodje ros-ei, tweemaal. Uitsmijter alles erop tweemaal, omelet champignons tweemaal.” Een derde blonde vrouw schuift de broodjes op tafel. Met handen vol verf vouwen Recep en Fahrettin zorgvuldig een servetje om hun pistolet, zodat ze het broodje niet aanraken.

Ik vraag Recep hoeveel Red Bull hij per dag drinkt. Hij kijkt Osman aan, het zijn er vier of vijf. Recep noemt Osman consequent „Adam”. Dat betekent ‘echte man’, zegt Osman. Iemand zonder stress, die op tijd betaalt. Iemand die voor je zorgt.