‘Blij dat ik ondanks mijn slechtziendheid een baan heb’

Stephan: „Sinds mijn tiende ben ik slechtziend door een netvliesaandoening. Ik zie ongeveer 5 procent. Ik heb moeite met licht en met lezen, en herken mensen moeilijk. Maar voor mij is dat normaal geworden.

„Ik heb hbo communicatie gestudeerd in Leiden. Daarna heb ik bijna tien jaar als contentmanager gewerkt bij Randstad Groep Nederland. Toen werd ik benaderd door Ctalents, een detacheringsbureau voor mensen die blind, slechtziend, doof of slechthorend zijn of autisme hebben. Nu werk ik als contentspecialist bij Nationale-Nederlanden. Ik hou websites bij voor het bedrijf en portals voor adviseurs, stel nieuwsbrieven samen en maak posts voor social media. We zijn aan het kijken of we die content kunnen optimaliseren met AI. Dat kan heel handig zijn voor mij, denk aan de beschrijving van foto’s en audio-descriptie bij films. Ik werk met een groot scherm en heb een vaste werkplek, waar weinig zonlicht binnenvalt. Dankzij vergrotingssoftware kan ik lezen, of ik laat teksten voorlezen door de computer. Bij presentaties of teamdagen vraag ik of ik de informatie vooraf al mag lezen. Ik werk hard, ook omdat sommige dingen me meer tijd en energie kosten. Officieel werk ik 32 uur per week, ik vind het wel fijn om één dag per week vrij te hebben. Maar als ik ’s avonds of in het weekend iets moet doen, vind ik dat geen probleem. Ik ben heel blij dat ik überhaupt een baan héb, want ik ken veel blinden en slechtzienden die geen werk hebben.”

Skiën en surfen

„In mijn vrije tijd sport ik veel. Tijdens mijn werk zit ik de hele dag, dan geeft beweging een goed gevoel. Ik ga ook altijd lopend naar mijn werk, dat is een half uur, maar ik ken de route goed. Ik kan zowel thuis als op kantoor werken, die afwisseling is prettig.

„Ik voetbal in een G-elftal, voor mensen met een beperking. We spelen op een half veld en we helpen elkaar. Ik ben de enige slechtziende en de anderen vertellen mij bijvoorbeeld waar de bal heengaat. En ik krijg aanwijzingen vanaf de zijlijn. Samen gaan we voor winst. Ik loop ook hard met een buddy. Dat zijn wisselende personen, met wie ik afspreek via een WhatsApp-groep voor slechtzienden en buddy’s. Dan neem ik de tram naar zee en doen we een rondje van 10 tot 15 kilometer door de duinen en over het strand.

„Sinds een paar jaar ga ik in januari een week skiën met de NVSV, de Nederlandse Visueel-gehandicapten Ski Vereniging. Dan ski ik met een begeleider achter me, met wie ik in verbinding sta via een portofoon. We gaan altijd naar een rustig gebied met brede pistes. Dit jaar ben ik naar Bramberg geweest, in Oostenrijk. Superfijn dat dat kan!

„En in de zomer surf ik in Scheveningen via Up Adaptive Sports, dat onder meer surflessen organiseert voor mensen met een beperking. Dat doe ik nu zo’n drie jaar. Altijd op de vroege zondagochtend, dan is het nog rustig.”

Verre reizen

„Verder reis ik veel. In 2024 ben ik in Nepal geweest en vorig jaar in Vietnam. Een groepsreis voor zes blinden en slechtzienden en acht begeleiders. Zoveel begeleiding is ook wel nodig in steden waar alles en iedereen door elkaar krioelt. Ik zie weliswaar niet alles, maar je krijgt wel de sfeer, smaken, geuren en kleuren mee. Grote objecten kon ik zien en van kleine dingen maakten we foto’s waar we dan later op inzoomden. Het reizen ging prima, achterop een motor door de bergen bijvoorbeeld en langs rijstvelden.”

Steden die ik goed ken, bezoek ik meestal in mijn eentje

„Vorig jaar was ik ook in Lapland. Ik wilde graag het noorderlicht zien. Maar ik ga ook weleens met andere slechtzienden een week wandelen in Frankrijk of Oostenrijk. Dit jaar wil ik naar Albanië en dan volgend jaar weer een verre reis. Zuid-Afrika en Japan staan nog op mijn lijstje. Binnen Nederland ga ik vaak met vrienden of familie op pad. Steden die ik goed ken, bezoek ik meestal in mijn eentje.

„Die liefde voor reizen heb ik van huis uit meegekregen. Als gezin gingen we elk jaar op vakantie in Europa. Nadat mijn oogaandoening werd ontdekt, wilden mijn ouders mij nog zoveel mogelijk van de wereld laten zien. Die gedachte heb ik nu zelf omarmd. Zolang ik nog iets kan zien, wil ik zo veel mogelijk mooie plekken bezoeken.” 

Zelfrijdende auto

„Geld geef ik vooral uit aan reizen, buiten de deur eten en sportkleding en aanverwante zaken. En aan zonnebrillen met heel donkere glazen die de glinstering van de zon verminderen. Ik hoop dat ik zo lang mogelijk zo goed mogelijk blijf zien, al bestaat er een kans dat mijn zicht verder achteruit zal gaan. Maar de situatie is nu stabiel.

„Ik gebruik geen stok, alleen bij drukke evenementen, dan is het makkelijk als mensen zien dat je slechtziend bent. Maar eigenlijk vind ik het nog te vroeg voor een stok, omdat ik vanuit mijn ooghoeken nog wel wat zie. Ik zou liever een hond hebben, dat vind ik leuker dan een stok, maar zo ver is het nog niet. Ik droom er natuurlijk weleens van dat er iets wordt uitgevonden waardoor mijn zicht verbetert. En dat er nog meer slimme hulpmiddelen worden uitgevonden die me kunnen helpen bij mijn werk. Of dat er een zelfrijdende auto wordt ontwikkeld voor slechtzienden. Maar eigenlijk ben ik meer bezig met het hier en nu en geniet ik van alles wat ik kan.” 

Foto Mona van den Berg

Stephan Boshuizen (39) studeerde hbo communicatie en
werkt als contentmanager bij Nationale-Nederlanden. Hij is vanaf zijn tiende slechtziend. Stephan sport en reist veel. Hij woont in een appartement in Den Haag en heeft een modaal inkomen.